به گزارش نفت نیوز، مرحوم دکتر نهاوندی اواخر هفته گذشته  پس از یک دوره کوتاه شیمی درمانی ، در اصفهان درگذشت.
 مراسم سومین و هفتمین روز این پزشک فداکار امروز شنبه دوم خرداد از ساعت پنج بعداز ظهر در مسجدالرضا تهران واقع در خیابان آپادانا (خرمشهر) میدان لاله برگزار می شود .
نفت نیوز ضمن تسلیت درگذشت این همکار بازنشسته صنعت نفت  به عموم همکاران بویژه بازنشستگان و جامعه پزشکی نفت، از درگاه خداوند متعال برای وی طلب رحمت و مغفرت می نماید.

یادنامه ای برای زنده یاد دکتر علی نهاوندی
علمدار متولی

"دکتر علی نهاوندی در سال 1293 در یک خانواده روحانی و ریشه دار ایرانی، در چهارراه حسن آباد تهران دیده به جهان گشود. پدرش حاج علی اکبر نهاوندی از معممین عصر قاجار و یکی از بازماندگان جنبش مشروطه بود که در دوره رضاشاه خلع لباس و به اصطلاح مکلا شده بود.
این پزشک متخصص و جراح حاذق ایرانی جزو اولین فارغ التحصیلان دانشکده طب دانشگاه تهران بود که پس از گذراندن دوره تخصص چشم پزشکی به استخدام شرکت نفت جنوب درآمد.
نهاوندی در سال 1327 به آبادان رفته و پس از قطعی شدن مراحل استخدام، به مسجدسلیمان که درآن روزگار در اوج رونق و شکوه بود، اعزام شده بود تا پیشقراول نخستین پزشکان ایرانی جایگزین کادر درمانی هندی تبار و انگلیسی بیمارستان نفت شود؛ زمانی که او به مسجدسلیمان وارد شد 34 سال از زمان تاسیس بیمارستان نفت به دست دکتر "یانگ" می گذشت و تا آن زمان اداره تمام امور بیمارستان همچنان به دست خارجی ها انجام می شد.
دکتر نهاوندی از آن تاریخ به مدت 50 سال در زادگاه نفت، رحل اقامت افکنده و علی رغم تمامی نابسامانی ها تا سال 1376 خورشیدی، در آن سامان باقی ماند تا به رسالت پزشکی خود مطابق با بند بند قسم نامه بقراط ، جامه عمل بپوشاند؛ او تا سال 51 شمسی تنها متخصص چشم در مناطق نفتخیز جنوب بود با این وجود رسیدگی به حال خیل بیماران محروم و مردم تنگدست ساکن سرزمین نفت را پاسخی روشن به ندای وجدانش می دانست و تا آخرین روزهای عمرش به این باور پایبند بود .
وی درباره اقامت طولانی خود در مسجدسلیمان و همچنین در توجیه ادامه این روند پس از بازنشستگی، می گوید:" ابتدا جذب و شیفته بافت صمیمی اش شدم و مردمانی که آدم شناس بودند و بین خوب و بد فرق می گذاشتند. بعدها به خاطر محرومیتی که شاهدش بودم ،تصمیم گرفتم همانجا بمانم .احساس می کردم به حضورم نیاز دارند." به هرحال نیم قرن خدمت دکتر نهاوندی در منطقه محروم مسجدسلیمان آن هم بدون چشم داشت مادی ، درس خوبی برای پزشکان جوان امروزی است تا همچون اسلاف خود شرافت پزشکی را در خدمت به مردم و مناطق محروم دیده و این حرفه مقدس را صرفا دستمایه رسیدن به ثروت و آسایش خود قرار ندهند.
علی نهاوندی در دهه های 30 و 40 به همراه یکی دو تن از پزشکان ایرانی بیمارستان نفت مسجدسلیمان برای مبارزه با بیماری تراخم  کمر همت بسته و تا ریشه کنی این بیماری فراگیر در سرزمین های نفتی جنوب از پای ننشست.
او با شجاعتی مثال زدنی سوار برهواپیماهای 4 باله راپید که از زمان جنگ جهانی در ایران باقی مانده و در اختیار شرکت نفت انگلیس و ایران بود، هفته ای دو یا سه بار به مناطق نفتی اهواز، هفت کل، نفت سفید و آغاجاری سفر کرده و بیماران و افراد دردمند را مداوا می نمود.
دکتر نهاوندی در طول 50 سال اقامت خود در مسجدسلیمان تنها یک بار به مدت طولانی شهر محبوب خود را ترک کرد و آن زمانی بود که از طرف شرکت برای تکمیل دوره تخصص خود به انگلستان سفر کرد و حدود یک سال بعد مجددا به مسجدسلیمان برگشته و خدمت به هموطنانش را از سر گرفت.
او در جریان خلع ید و پس از خروج دسته جمعی انگلیسی ها، با کمک چند دستیار و پرستار  مانع از توقف کار بیمارستان نفت مسجدسلیمان شد و با وجود اینکه در این دوره تاکید زیادی بر قطع ارائه خدمات به افراد غیر شرکتی می شد،او بی اعتنا به دستورات ابلاغی از مرکز، همچنان بین بیماران شرکتی و غیر شرکتی تفاوتی قائل نمی شد تا جایی که ادامه این شیوه، برای مدتی رابطه او ومدیران بهداشت و درمان نفت را شکرآب نمود. اما نهاوندی علی رغم همه فشارها، تا پایان دوره خدمتش، یک روز در هفته را به مداوای بیماران نیازمند اختصاص داده و به وظایف و تعهدات حرفه ای خود عمل می کرد.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی و آغاز جنگ تحمیلی ، دکتر که در این زمان دوران میانسالی را پشت سر گداشته و انتظار می رفت به مناطق امن پناه ببرد، در مسجدسلیمان ماند و به درمان مجروحان جنگ و بمباران های پی در پی دشمن پرداخت ؛ در این دوره گاه به دلیل کمبود کادر درمانی دکتر نهاوندی در نقش پرستار ،امدادگر و تکنسین رادیولوژی نیز ظاهر شده و گاه بیماران را به دوش کشیده و یا برانکارد جابجا می کرد.
دکتر علی نهاوندی از تبار نسل اول پزشکان ایرانی است که با آمیزش حرفه پزشکی و مددکاری اجتماعی ، این حرفه را شرافت بخشیده اند.او به همراه دستیارانش در سالهای قبل از انقلاب اسلامی ، تمام سرزمین های نفتخیز جنوب را زیر گام های خود درآورده و به معاینه خانه به خانه بیماران شتافته و آنگونه که ذکر شد بیماری شایع  تراخم را که ذر آن روزگار اپیدمی شهرهای جنوب بود ریشه کن نمودند.
به نظر می رسد او با 5دهه خدمت رایگان، ساده زیستی و به اصطلاح قاطی شدن با مردم ساده کوچه و بازار ،ضمن انتقاد به مقررات تبعیض آمیز کارگری-کارمندی،به نوعی اشرافیت طبقه حاکم بر صنعت نفت در رژیم گذشته را نیز به ریشخند می گرفت و شاید هم می خواست بخشی از جفای رفته بر مردمان ساکن شهر نفت را جبران نماید.
اما ویژگی های شخصیتی استاد نهاوندی و علایق و دلبستگی های شخصی او نیز بسیار جالب و خواندنی است: او موسس باشگاه سوارکاران مسجدسلیمان بود.در جوانی در مدرسه دارالفنون فرانسوی آموخته و قبل از ورود به دانشکده پزشکی مدتی تعلیم و تدریس زبان فرانسه پرداخته بود به همین جهت فرانسوی را بهتر از انگلیسی تکلم می نمود. او مجموعه ای از خاطرات تلخ و شیرین نیم قرن زندگی در زادگاه صنعت نفت ایران را در حافظه خود داشت؛ از سالهای سیطره استعمارگران انگلیسی گرفته تا جریانات خیزش ملی شدن صنعت نفت و سفرهای پیاپی هیئت های خلع ید و یا جنگ های حکومت با عشایر جنوب و... بخشی از محفوظات ذهنی او بود.
باری مجموعه این توانمندی ها علی نهاوندی را به شخصیتی محبوب، بی نیاز از تمجید دیگران و شیفته خدمت به مردم مبدل ساخته بود که دور از هیاهوی دهه های 30 و 40 ، دل به قشلاق رنگ پریده مسجدسلیمان باخته و همجواری مردمان ایلیاتی این دیار را خوشتر از اقامت در پایتخت و یا اروپا یافته بود. او با وجود کهولت سن و مشکلات دوران سالخوردگی ، همچنان مطالعه کتاب را  به عنوان یکی از علایق و یادگارهای دوران جوانی اش حفظ کرده و ساعاتی از شبانه روز را صرف مطالعه و تحقیق می کرد و از این کار لذت می برد و از مصاحبت با مردم و کارگران بازنشسته نفت  که در ویلاشهر اصفهان خانه داشته و گهگاه به منزل او رفت و آمد می نمودند، به جهت یادآوری خاطرات سالهای جوانی اش بسیار خشنود می شد.
باری دکتر علی نهاوندی سه شنبه 29 اردی بهشت در سن 95 سالگی در اصفهان جان به جان آفرین تسلیم کرد. او در حالی از این دنیا رخت بربست که یک سال قبل از آن از سوی کانون بازنشستگان صنعت نفت به عنوان بازنشسته نمونه کشور انتخاب شده و یک هفته پیش از مرگش نیز بر اساس پیشنهاد مناطق نفتخیز جنوب و تاییدمدیرعامل شرکت ملی نفت ایران به عنوان چهره ماندگار صنعت نفت ایران معرفی شده بود.این پزشک مردمی و محبوب در پرونده کاری خود سابقه 5 هزار عمل جراحی را ثبت کرده است که تقریبا نیمی از آنها در شرایط اضطراری انجام شده و هیچ ارتباطی با چشم پزشکی نداشته است. او در تمام مدت عمر خود هیچ وجهی از بیماران دریافت نکرد.هیچگاه مطبی دایر ننمود و در تمام سالهای اقامت مسجدسلیمان پول دارو و عینک بیماران نیازمند را شخصا تقبل و بخشی از حقوق بازنشستگی اش را نیز بین چند خانواده تهیدست تقسیم می کرد.
انتهای پیام