به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری فارس، سید محمد حسین عادلی در همایش ملی نفت و سیاست خارجی اظهار داشت: ایران تنها کشوری است که تاکنون به مفهوم واقعی مورد تحریم قرار گرفته است، اما تحقیق در مورد تبعات آن از بسیاری جهات ناکام مانده است.
وی ضمن اشاره به این که اعمال تحریم به مفهوم وادار کردن کشور تحریم شونده به تغییر رفتار است، خاطر نشان کرد: معتقدم تحریم نوعی مدیریت مهار و ایجاد فرسودگی تدریجی علیه کشوری است که منافع آن در جهت عکس منافع کشور تحریم کننده تعریف شده است.
وی افزود: معتقدم در 65 تحریم علیه کشورهای جهان به خصوص در نفت به جز چند مورد هرگز نتوانسته است تأثیر مشهودی بر صنعت نفت و عملکرد این بخش داشته باشد، البته نمی‌توان تأثیر فرسایشی و مهار حرکتی پروژه‌ها به دلیل تشدید تحریم‌ها را نادیده گرفت.
معاون سابق وزارت امور خارجه گفت: تحریم‌ها در سه قالب تحریم‌های یک جانبه از سوی یک کشور برتر علیه کشوری ضعیف‌تر، تحریم رسمی بین‌‌المللی مورد تأیید شورای ملل و سازمان امنیت بین‌المللی و تحریم داوطلبانه توسط گروهی از کشورها علیه یک کشور ثالث، تعریف می‌شود که البته بررسی‌ها حاکی از تحقق هر سه نوع تحریم علیه ایران است.
وی تصریح کرد: نفت ایران در تحقق سه کارکرد مهم،‌شامل فراهم ‌سازی زیرساخت‌های رشد و توسعه، تأمین 25 درصد جی دی پی، 65درصد درآمد بودجه و حدود85 درصد درآمد ارزی و تعریف جایگاه ایران در مناسبات بین‌المللی ، تاثیر انکارناپذیری دارد چرا که نفت امروزه کالایی با ارزش امنیتی تعریف می‌شود.
وی خاطر نشان کرد: معتقدم نفت امروزه هم سنگ قدرت نظامی می‌تواند به عنوان اهرمی برای تاثیرگذاری در سیاست جهانی تلقی شود چرا که شرایط امروز جهان بسیار متفاوت تر از شرایط قبل است.
وی با اشاره به اینکه محور چالش‌ها و جدل‌های بین‌المللی امروز جهان با هدف تصدی بر بازار انرژی و نفت تبیین و بروز می‌یابد، تأکید کرد: معتقدم رقابت امروز جهانی بر سر منابع انرژی است نه بر سر جنگ تمدنها، بنابراین با بروز شوک تقاضا به عکس شوک عرضه دهه 1980 میلادی، کشور دارنده نفت، از منابع تحت تصدی می‌تواند به عنوان اهرمی تأثیرگذار در مناسبات اقتصادی سیاسی جهان بهره ببرد.
عادلی اظهار داشت: مدیریت توسعه منابع، دسترسی به منابع مالی و تأکید بر بهره‌وری از تکنولوژی روز، سه مؤلفه ‌هستند که بالندگی و توسعه نفت را تحت تأثیر قرار می‌دهند، بر این اساس معتقدم تحریم تأثیر منفی بر توسعه و مدیریت نفت خواهد داشت، ضمن اینکه سلب بازارهای مالی و جذب سرمایه‌گذاری‌های خارجی، محرومیت از توزیع، ترانزیت انرژی و کاهش سهم ایران در بازارهای جهانی را در پی خواهد داشت.
وی ادامه داد: هرچند تحریم تجهیزات فنی و علمی زمینه رشد بخش نفتی در این خصوص را سبب شده، نباید سیاست‌ها به گونه‌ای تعریف و اجرایی شود که به دلیل کندی پروژه‌ها بسیاری از منابع مشترک و فرصت‌های امروزی بازار را از دست بدهیم.
انتهای پیام